En ĉi tiu subĉiela ludo, infanoj iras laŭ pado markita per stacioj, ĉiu reprezentante malsaman emocion. Ĉe ĉiu stacio, ili mimas la emocion per mimikoj, korplingvo kaj vortaj esprimoj.

Kapablo-fokuso

Primara Kapablo-Fokuso

• Emocia konscio, reguligo kaj komunikado

Komplementa/Sekundara Kapablo-Fokuso

• empatía
• fortikeco

aĝgrupo	Studenta numero	daŭro
6-10 jaroj	8 ĝis 25 infanoj	30 minutoj

Proponita paŝon post paŝo efektivigo de la lerna agado

1. Preparado: La instruisto elektas sekuran eksteran areon kaj starigas 5–6 klare markitajn staciojn laŭlonge de vojo aŭ cirkvito. Ĉiu stacio respondas al specifa emocio (ekz., feliĉo, kolero, timo, surprizo, fiero, malgajo). Ĉiu loko povas esti markita per signoj, koloraj matoj, emociokartoj, aŭ simplaj akcesoraĵoj kiuj elvokas la senton.
2. Enkonduko: Antaŭ ol komenci, la instruisto kunvenigas la grupon kaj klarigas, ke ĉe ĉiu stacio, infanoj esploros emocion nomante ĝin, esprimante ĝin per siaj korpoj kaj vizaĝoj, kaj — se ili volas — dividante personan sperton.
3. Irante laŭ la Vojo – Sole aŭ en Paroj: Infanoj komencas iri laŭ la pado, unu post la alia aŭ duope. Ĉe ĉiu stacio, ili:

• Legu aŭ aŭdu la nomon de la emocio.
• Diru laŭte la nomon de la emocio.
• Montru kiel aspektas tiu emocio per mimikoj kaj korpoposturo.
• (Nedeviga) Kunhavigu momenton, kiam ili sentis tiun emocion, aŭ laŭte al sia partnero aŭ silente en siaj mensoj.

4. Observado de samuloj: Se farite duope, unu infano prezentas dum la alia observas. Ili povas alterne ludi ĉe ĉiu stacio. La observanta partnero estas invitita doni pozitivan rimarkon: "Via vizaĝo vere aspektis surprizita!" aŭ "Tio aspektis kiel vera tristeco."
5. Instruista Rolo: La instruisto moviĝas laŭ la vojo aŭ staras ĉe ŝlosilaj punktoj, kuraĝigante esprimon, subtenante timemajn partoprenantojn, kaj farante instigajn demandojn kiel: "Ĉu vi povas memori momenton, kiam vi sentis vin tiel?" aŭ "Kiel via korpo sentas sin, kiam vi koleras?"
6. Fino kaj Trankvilo: Post la pado, la grupo kunvenas por preni kelkajn trankviligajn spirojn kaj pripensi, kiujn emociojn estis plej facile aŭ plej malfacile esprimi, kaj kiel sentis sin observi kaj esti observata.

Nur eksterdome: Ĉi tiu aktiveco estas speciale desegnita por uzo eksterdome. Elektu sekuran, malferman spacon kiel lernejan korton, ĝardenon aŭ ludejan padon, kie 5-6 emociaj stacioj povas esti klare interspacigitaj. Uzu konusojn, kreton aŭ lamenigitajn kartojn por marki ĉiun stacion. Stacioj estu aranĝitaj en videbla buklo aŭ linio, permesante facilan superrigardon. Certigu trankvilan medion por instigi reflektadon kaj kunhavigon.

Ĉi tiu fizika movada agado ligas spacan sperton al emocia konscio. Dum infanoj moviĝas tra simbola "emocia vojo" (markita per stacioj aŭ sugestoj), ili paŭzas por reflekti pri personaj emociaj spertoj.

Ĉiu stacio eble demandos:

• “Kiam vi laste sentis vin fiera?”
• “Kiel vi kondutas kiam vi koleras?”
• Ĉi tiu enkorpigita lernado-metodo helpas studentojn:
• Aliru emociojn per memoro kaj movado,
• Evoluigi reflektajn lingvajn kapablojn,
• Kunhavigu spertojn en strukturita, subtena formato.

La fizika komponanto ankaŭ igas abstraktajn emociojn pli konkretaj kaj alireblaj.

Rezulte de ĉi tiu agado, studentoj:

• povi rekoni kaj nomi bazajn emociojn
• povi konekti emociojn al personaj spertoj
• esti konscia pri kiel emocioj sentiĝas fizike
• esti kuraĝigita esprimi naturajn emociojn en sekura spaco

• Ĉe la stacio “Timo”, infano eble forte brakumos sin kaj diros: “Mi sentas timon kiam estas laŭta bruo nokte.”
• Ĉe la stacio "Fiero", infano eble staros rekte kun manoj sur la koksoj kaj diros: "Mi sentis min fiera kiam mi helpis mian amikon."
• Ĉe la stacio “Surprizo”, infano eble larĝigos siajn okulojn kaj malfermos sian buŝon, dirante: “Mi estis surprizita kiam miaj geavoj vizitis min sen diri al mi.”
• Ĉe la stacio "Malĝojo", infano eble mallevos siajn ŝultrojn kaj rigardos malsupren, mallaŭte dirante: "Mi sentis min malĝoja kiam mia dorlotbesto estis malsana."

• Konusoj aŭ markiloj por krei la vojon
• Emociaj signoj aŭ kartoj ĉe ĉiu stacio
• Laŭvola: speguloj por ke infanoj vidu siajn proprajn esprimojn

• Kiujn emociojn estis plej facile montri? Kiujn estis plej malfacile?
• Ĉu vi lernis ion novan pri kiel via korpo sentas malsamajn emociojn?
• Kiel sentis sin dividi personan sperton kun iu alia?
• Ĉu ĉiuj emocioj sentiĝas same al ĉiu? Kial aŭ kial ne?

• defioKelkaj infanoj eble sentos sin embarasitaj aŭ timemaj elprezentante emociojn, precipe tristecon aŭ timon.
  konsiletoLa instruisto unue modelu la agadon, montrante ke ĉiuj emocioj estas normalaj.
• defioLa infanoj troigas (transformante timon en kartunecan hororon).
  konsiletoLa instruisto povas milde gvidi ilin por esplori kiel ili vere senti timon, fokusiĝante sur fizikaj sensacioj (korbato, pozo).
• Defio: Kelkaj infanoj ne povas nomi personan ekzemplon.
  konsileto: la instruisto povas proponi simplajn sugestojn kiel, “Ĉu vi iam sentas vin fiera kiam vi lernas ion novan?”

Komencantaj lernantoj (6-7-jaraĝaj): la fokuso estu sur nomi emociojn kaj agi ilin per troiga korplingvo, kiu helpas ilin ligi vortojn al sentoj. Ili eble bezonos ekzemplojn por personaj spertoj.

Progresintoj (8-9-jaraĝaj): kuraĝigu pli nuancitajn klarigojn, petante ilin priskribi ne nur la situacion sed ankaŭ kio ŝanĝiĝis interne de ili kiam ili sentis la emocion.

Spertaj lernantoj (9–10-jaraĝaj): vi povas enkonduki parajn diskutojn ĉe ĉiu stacio, kie ili priskribas tempojn, ili sentis la emocion kaj kion ili faris por regi ĝin.

• Kiun emocion vi trovis plej facile esprimi? Kaj la plej malfacilan?
• Ĉu la elmontrado de emocioj helpis vin pli bone kompreni ilin?
• Kion vi lernis aŭdante la spertojn de viaj samklasanoj?
• Ĉu vi rimarkis kiel via korpo ŝanĝiĝis kun ĉiu emocio?
• Kial gravas rekoni niajn sentojn kaj dividi ilin kun aliaj?