Mallonga priskribo kaj reguloj pri la efektivigo de la lerna agado

Enkonduki debaton en bazlernejo povas ŝajni defia komence, sed se ni rigardas ĝin kiel strukturitan, kontrolitan kaj trejnitan interŝanĝon de opinioj, ĝi fariĝas unu el la plej efikaj iloj por evoluigi la kapablon kaj volemon kompreni unu la alian, konsideri la opiniojn de unu la alian, aprezi la pensojn de unu la alian, kaj, per tio, valori unu la alian - alivorte, la kapablon valori homojn. La reguligita kadro de debato milde sed firme ŝovas 6-10-jarajn infanojn el ĉi tiu stato.

Kapablo-fokuso

Primara Kapablo-Fokuso

  • Valorigante homojn kaj naturon

Komplementa/Sekundara Kapablo-Fokuso

  • Emocia konscio, reguligo kaj komunikado
  • Kritika pensado
  • empatía
aĝgrupoStudenta numerodaŭro
6-10-jaraj lernantojLa tuta klaso estas en malgrandaj grupoj15-25-minutoj

Proponita paŝon post paŝo efektivigo de la lerna agado

Ĉi tiu lerna agado estas debato per efika argumentado, sed en pozitiva, eduka senco: studentoj lernas esprimi malsamajn vidpunktojn uzante kialojn kaj pruvojn, aŭskultante respekteme. La temo ĉiam estas elektita por trakti la faktan lecionan enhavon rekte. Kiel instrutekniko, ĝi komenciĝas per klara afero aŭ demando, kiu havas malsamajn perspektivojn. Studentoj alprenas rolojn - proponanto (prezentante vidpunkton), kontraŭulo (demandante aŭ kontraŭargumentante), kaj aŭdantaro (reflektante/taksante) en la kunteksto de kritika diskuto. En ĉi tiu kunteksto, fokuso povus esti metita sur respektema aŭskultado, kaj foje laborante al komunaj solvoj, uzante formojn kiel kritika diskuto aŭ persvado por profundigi pensadon kaj komunikadon anstataŭ "venki" argumenton.

En ĉi tiu aktiveco, krom aŭskultado kaj komprenado de la opinioj de aliaj, ni fidas je rezonado, ĉar senbazaj opinioj povas konduki al elektoj kaj agoj, kiuj povas damaĝi aliajn homojn, komunumojn aŭ la medion. Tiamaniere ni ankaŭ kapablas plifortigi la kapablon "aprezi homojn". Kiel parto de respekto kaj aprezo al aliaj, la studentoj havas respondecon fari nian plejeblon por paroli kaj decidi uzante kialojn kaj pruvojn, ne nur fieron aŭ "ĉar mi volas". En sekura klasĉambra debato, studentoj praktikas demandi, "Kio igas ĉi tion vera?" kaj "Kiu povus esti trafita?", por ke iliaj ideoj fariĝu pli pripensemaj, justaj kaj zorgoplenaj.

reguloj:

  • Ni diskutas por kompreni kaj konektiĝi, ne por vundi aŭ "venki je ĉia kosto."
  • Ĉiu aserto devas inkluzivi kialon + pruvon (bildon/rakonton/datumon, fakton/ekzemplon).
  • Antaŭ ol respondi, bazlernejanoj devas unue ripeti tion, kion la alia persono diris, kaj antaŭ ol prezenti sian propran argumenton, ili devas koncize resumi la argumenton de la alia persono. (Ekz.: "Mi aŭdis vin diri, ke vi pli ŝatas hundojn, ĉar vi povas kuri kun ili, sed mi pensas, ke katoj..."). Tio devigas studentojn atenti profunde kaj atente.
  • Uzu pruvojn, ne fierecon: ni povas ŝanĝi nian opinion se iu montras pli fortajn kialojn/pruvojn.
  • Uzu respekteman lingvaĵon kaj parolu laŭvice (ĵetono/tempmezurilo).
  • Ĉiu grupo devas fini per komuna propono kaj malgranda komuna ago, kiu plifortigas apartenon/ligon.

Efektivigo de la agado - paŝon post paŝo

Paŝo 1 – La instruisto elektas debatdemandon/deklaron kaj rilatas al la enhavo de la efektiva leciono (instruista preparo): La instruisto elektas klaran temon, kiu rilatas al la enhavo de la efektiva leciono. La ĉambro estas aranĝita en malgrandaj triadoj kun rolkartoj: Parolanto por unu flanko, Parolanto por la alia flanko, kaj Aŭskultanto/Aŭskultantaro. La materialoj inkluzivas bild-bazitajn temkartojn, simplajn pruvajn sugestojn (desegnaĵojn, novelojn, fotojn), frazkomencilojn por prezenti argumenton aŭ demandi demandon, "aŭskultantan ĉapelon" aŭ ĵetonon, kaj afiŝon kun respektemaj reguloj ("atendu vian vicon", "diru ĝin afable", "ripetu tion, kion vi aŭdis, antaŭ ol respondi").

Paŝo 2 – Instrukcioj por doni al la studentoj: "Hodiaŭ via tasko estas paroli, demandi kaj aŭskulti, por ke ni ĉiuj pli bone komprenu unu la alian — ne por venki, sed por lerni kompreni la ideojn kaj pensmanieron de via partnero. Uzu viajn vortojn, diru kion vi pensas, kaj provu trovi ion, kion ni povas fari kune."

Paŝo 3 – Studentoj preparas siajn ideojn (Aserto–Pruvo–Rezonado):

  • Aserto: “Ni pensas…”
  • Pruvo: “Nia pruvo estas…” (bildo/rakonto/fakto/datumoj)
  • Kialo: “Ĉi tio montras… ĉar…”

Ĉiu infano pensas aŭ desegnas unu kialon por sia flanko, uzante sugestojn. 

La aŭdantaro ricevas liston de aferoj por aŭskulti (afablaj vortoj, kialo, ripetado de la argumento de la kamarado, respekto, ktp.).

Paŝo 4 – Kunhavigu kaj demandu: La du "parolantoj" alterne dividas sian ideon, dum ili demandas unu al la alia ĝentilan demandon. Uzu simplan strukturon kun tempmezurilo kaj parolsigno.

  1. Komenca deklaro (proponanto): aserto + pruvo + kialo
  2. Komenca deklaro (Kontraŭulo): aserto + pruvo + kialo
  3. Demandrondo: ĉiu flanko faras unu respekteman demandon: (“Ĉu vi povas diri al mi pli?” aŭ “Kial vi pensas, ke …?” aŭ “Ĉu vi povas klarigi, mi petas?”). 
  4. Regulo pri ripeto: antaŭ ol respondi, studentoj diras: "Mi aŭdis vin diri..." (preciza aŭskultado)
  5. Paŭzo por la aŭskultantaro: Pontkonstruistoj dividas unu observon: "Mi/ni rimarkis, ke ambaŭ flankoj zorgas pri..." (komunaj valoroj)

Paŝo 5 – Trovu ion komunan / malgrandan komunan ideonLa triado parolas mallonge por trovi unu malgrandan aferon pri kiu ili ĉiuj konsentas aŭ malgrandan komunan agon. Ili desegnas aŭ skribas tion kune.

Paŝo 6 – Turnu rolojn kaj ripetu (nedeviga): Infanoj interŝanĝas rolojn, tiel ke aŭskultantoj fariĝas parolantoj kaj inverse, provante la saman demandon aŭ novan sed rilatan.

Paŝo 7 – Tutgrupa resumo kaj malgranda ago: Paroj/triadoj dividas sian komunan ideon kun la klaso. La instruisto kolektas ekzemplojn kaj helpas la klason elekti unu malgrandan aferon farendan kune (ekz., bonvenigan karton por novaj lernantoj, interŝanĝon de rakontoj kun alia klaso).